MMME 2012 POZNAŃ

Pierwszy dzień za nami!!! Braliśmy udział w dwóch rozgrywkach. Seniorzy siatka i kosz. Walczyliśmy i tego nikt nam nie odbierze. Jutro kolejne rozgrywki: bowling, szachy i coś jeszcze. Trzymajcie za nas kciuki.

Ekipa pozdrawia z Poznania.

Małe Euro 2012

Jak już wspominałem, szukamy sponsorów na zakup butów piłkarskich dla 8 osób, które biorą udział w symulacji Mistrzostw Europy- Małe Euro 2012. Jeśli ktoś z Was drodzy, chce wesprzeć nas, to SUPER! Liczą się każde datki, nawet najdrobniejsze. Podaję konto dla zainteresowanych:

Bank Spółdzielczy w Cieszynie 93 8113 0007 2001 0003 9909 0001 

z dopiskiem: Pedagogika Ulicy- Małe euro 2012

dziękuję i pozdrawiam.

I po świętach…

            Próbuję od kilku dni się zabrać do pisania tego posta. Jak można zauważyć, nie szło mi najlepiej. Ostanie cztery tygodnie były dla mnie dziwne. Dwa z nich przechorowałem, a przez dwa kolejne próbowałem się pozbierać po antybiotyku. Dawno tak nie chorowałem. Chyba zbyt ciepło się ubierałem w zimę i straciłem swą uliczną odporność. W tak zwanym międzyczasie miał miejsce choćby Zlot Międzygalaktycznych Superbohaterów, czy zbiórka podpisów pod petycją o referendum odwoławczym obecnego prezydenta Bytomia. A Bobrek żył swoim życiem, a my z nim.

W marcu jak w garncu a kwiecień plecień…

Dwa marcowe weekendy wspominamy z rozrzewnieniem i z utęsknieniem czekamy na kolejne takie – zwłaszcza po tym powrocie zimy w Bytomiu (nie wiem jak było u Was?). Na Bobrku rozbudziło się życie, kiedy tylko słońce przygrzało trochę mocniej. Na podwórkach i ulicach można było zobaczyć nie tylko dzieci, ale i całe rodziny, które zajęły krzesełka wystawione przed dom.

UNO

Ciężko sklecić jedno sensowne zdanie, kiedy się ma za sobą trzy nieprzespane noce, ale spróbuję podołać temu zadaniu.
Od jakiegoś czasu zastanawialiśmy się, jak nazwać nasze działania w Bytomiu, tak by było to jasne dla wszystkich. Po długich debatach, wszystkich "za" i "przeciw", przedstawiliśmy Radzie Centrum Misji i Ewangelizacji propozycję nazwy: Grupa Pedagogów Ulicy "UNO". Nazwa została zaakceptowana, w związku z tym Centrum Misji i Ewangelizacji powoła swoją jednostkę lokalną w Bytomiu. Ma to ułatwić naszą identyfikację w mieście, szczególnie, że siedziba naszej organizacji (CME) mieści się w Dzięgielowie, a my pracujemy w Bytomiu. Więcej nic się nie zmienia, my mamy za to swoje imię :-)

Poziom -320

Lekki mróz przypomina mi, że nadal panuje zima, a do wiosny trzeba jeszcze trochę wytrzymać. Kasia i ja jedziemy na Bobrek, by razem z Natalią i ekipą z warsztatów kulinarnych pojechać do Zabrza. Przed nami wyprawa w głąb ziemskich korytarzy w Zabytkowej Kopalni Węgla Kamiennego Guido.

Sezon na... balę!

Zeszły śniegi, ustały mrozy, a więc nadszedł czas na boisko. Kiedy w zeszłą środę zaświeciło dawno wyczekiwane już słońce i słupek rtęci w termometrach wzniósł się do 10 stopni Celsjusza, chłopcy wybiegli na dwór (moje „pole” =)) w krótkich spodenkach. To taki pierwszy wiosenny, dla niektórych już prawie letni, dzień spędzony na kopaniu (piłki). Idzie im to świetnie, ograli już niejedną drużynę starszych od siebie kolegów – i „niekolegów” też. Ale piłka nożna to sport nie tylko dla panów, choć tak powszechnie się uważa; na Bobrku naprawdę dobrze grają też dziewczyny – a już na pewno Kasia (nie piszę o sobie, bo ja z piłką się rozmijam, niestety).

Piłka koszykowa też niczego sobie, podobnie siatkówka. Tak dla wiadomości – nasza drużyna młodzieży wygrała ostatnio mecz zyskując awans do kolejnej rundy Amatorskiej Ligi Siatkówki. Finał coraz bliżej a kolejna rozgrywka już w niedzielę. Trzymajcie kciuki!

Kacha

Prosto z ulicy

Zapraszamy do wysłuchania dzisiaj wieczorem po godz. 21.00 II części wywiadu p.t. "Prosto z ulicy"  ( I część była emitowana wczoraj, ale niestety przegapiliśmy tę informację). Opowiadamy o naszych działaniach na Bobrku.

Wypad na salę gimnastyczną

W piątek ostatniego dnia moich  ferii zimowych które jak dla mnie mogłyby trwać wiecznie, wyruszyłam na Bobrek około godziny 14-tej. Tego dnia byłam sama na Bobrku, w sensie bez Kasi i Roberta. Robert edukował sie w Warszawie, a Kasia w Mysłowicach. Umówiona byłam z młodzieżą na grę w siatę.

Poziom -170

Ostatnią sobotę lutego sześcioosobowa grupa młodzieży z Bobrka spędziła inaczej niż zwykle. Nie było imprezy (no chyba, bo nazajutrz mecz) za to niecodzienna wycieczka do Zabrza, gdzie zwiedziliśmy zabytkową kopalnię węgla kamiennego „Guido”. Pogoda nam sprzyjała, w końcu wyjrzało słońce, co zawsze jest miłym akcentem – przynajmniej dla mnie. Jednak my nie cieszyliśmy się nim długo, bo już wkrótce miały ogarnąć nas (egipskie?) ciemności.

Po kilkunastominutowym spacerze, który dzielił kopalnię od przystanku tramwajowego, dotarliśmy do celu! Na miejscu otrzymaliśmy piękne kolorowe kaski i Pana Przewodnika, niestety trochę podenerwowanego – co wkrótce odczuliśmy. Podzieleni na dwie grupy zostaliśmy „zapakowani” do windy (która oczywiście windą się nie nazywa, w ulotce wyczytałam coś o klatce szybowej) po czym zjechaliśmy na poziom -170.

Oj, ta pierwsza godzina zwiedzania to jak za karę. Pan I. K. (przewodnik) opowiadał nam o kopalni w swym abstrakcyjnie-gwarowo-metaforycznym języku zadając przy tym mnóstwo pytań (równie abstrakcyjnych lub ściśle naukowych) po czym zdumiony naszą niewiedzą i ciągle zły - odpowiadał, że w takim razie się nie dowiemy =) Przy tak apodyktycznym „nauczycielu” śmiać się nam nie wolno było (za to teraz mi się chce), więc chichraliśmy się gdzieś po kątach. Ale po pierwszej godzinie na symbolicznym dla nas poziomie -170 napięcie zeszło z Pana Przewodnika i zrobiło się całkiem miło. Zamiast trudnych pytań – bo język abstrakcyjny pozostał – pojawiły się wspomnienia z lat spędzonych pod ziemią. A więc poziom -320 był już dla nas zdecydowanie przyjemniejszy (pomijając te seksistowskie hasełka).

W kopalni mogliśmy zobaczyć konie (wypchane), wielkie maszyny górnicze, narzędzia, którymi górnicy pracowali w ubiegłych wiekach i oczywiście wyrobiska. Ale chyba wszyscy się ze mną zgodzą, jeśli napiszę, że największą atrakcją był dla nas Pan Przewodnik – z początku taki, że aż strach się bać, później gość rzucający hasłami w stylu: „w barach szeroki, w d… wąski, to jest prawdziwy synek śląski” =)

Zwiedzanie kopalni zajęło nam ponad dwie godziny, więc zmęczeni (fizycznie i psychicznie) i głodni udaliśmy się do pobliskiej pizzerii, gdzie czekała na nas duża pizza, znaczy naprawdę duża pizza. Jakiś czas później najedzeni i trochę „odpocznieni” wracaliśmy na Bobrek wciąż wspominając Pana I.K. =)

Kacha